Rusland: Elbrus (5642 m)

 

Het is gelukt!

 

 

image002.jpg

 

 

Op 7 augustus 2007
stond ik op het hoogste punt van Europa.

 

 

Samen met een groep
Duitsers en Oostenrijkers, georganiseerd vanuit Dresden. Alle 14 deelnemers
hebben het gehaald, dankzij een goede voorbereiding en uitstekend weer. De
stemming in de groep was de hele week uitstekend, dus in alle opzichten een
geslaagde tocht.

 

 

 

 

image001image002image004

 

De hoogste berg van het
Europees continent is niet de Mont Blanc zoals velen denken, maar de Elbroes,
gelegen in het Kaukasus-gebergte, in het uiterste zuiden van Rusland. De
karakteristieke dubbeltop van deze oude vulkaan reikt tot 5642 meter, ruim
800 meter
hoger dus dan de hoogste berg van de Alpen. Toch is het geen moeilijke
technische berg: de klassieke route naar de top loopt over een lange, glooiende
ijskap, nergens steiler dan 35 graden.

 

 

image006image008

 

 

 

 

Omdat we slechts een
week bij de Elbrus beschikbaar hadden, heb ik om te acclimatiseren in de
voorafgaande week een dreital tochten gemaakt: de Piz Boé (3150 m) in de
Dolomieten, en de Piz Corvatsch(3451 m) en de Piz Morteratsch (3751 m) in het
Oberengadin. Samen met een half jaar looptraining in Nederland in 8 kg afvallen
moest dat genoeg conditie opleveren voor de Elbrus.

 

 

 

 

Na twee reisdagen, via
Frankfurt en Moskou, aangekomen in Cheget, een wintersportdorpje aan de voet
van de Elbrus. Wintersport op zijn Russich dan: rommelig en met slechte
voorzieningen. Zelfs de nieuwbouw is slecht.

 

 

image011

 

 

Maar wel een mooie
omgeving.

 

 

image013

 

 

De eerste dag lopen we
in op de skiberg Cheget (tot ca. 3300 m). Een lelijke steenhoop, maar met
uitzicht op de Elbrus.

 

 

Eerst met een
stoeltjeslift omhoog naar 2700 m.

 

 

image015image017

 

 

De Elbrus zit helaas
half in een wolk.
We lopen dichtbij de grens met Georgië.

 

 

image019image021

 

 

Sommige mensen lopen
liever alleen …
In het midden zit onze russische gids Igor.

 

 

 

 

De tweede dag rijden we
naar een mooi zijdal, en klimmen dan 900 m omhoog naar een gletscher.

 

 

Onderweg zien we een
kanon klaar staan om Georgië onder vuur te nemen.

 

 

image023image025

 

 

image027

 

 

image029image031

 

 

De Elbrus laat zich
vandaag goed zien. Hij is echt veel hoger dan de omgeving!

 

 

 

 

Dan wordt het tijd voor
het echte werk; we gaan ons op de flanken van de Elbrus begeven.

 

 

Het eerste stuk is
makkelijk: twee kabelbanen brengen ons en de voorraden naar 3470 m hoogte.

 

 

image033image035

 

 

De stoeltjeslift laat
ik rechts liggen, en ik loop naar boven.

 

 

De rugzakken kunnen wel
met de lift mee.

 

 

image037image039

 

 

Het huttencomplex liggt
op 3700 m hoogte, aan de onderrand van de gletscher. Het bestaat uit twaalf
stalen tonnen, met elk zes bedden, een keukenkeet met twee eetruimten, en een
grote hal voor de pistenbullies. De betonvloer op het “pleintje” ligt niet
helemaal vlak meer…

 

 

Om de hutten heen is
het een zooitje; bouwafval, vervangen onderdelen, alles laten ze gewoon liggen
i.p.v. naar het dal af te voeren. In de Alpen is zoiets ondenkbaar.

 

 

’s Middags lopen we
over de gletscher omhoog naar de vervallen Priut hutten (4200 m).

 

 

image041image043

 

 

image045image047

 

 

Eén hutruïne wordt als camping gebruikt.

 

 

 

 

De volgende dag gaan we
weer een stap verder: naar de Pastuckhov rotsen (4800 m).

 

 

Dat zijn de hoogste
rotsen onder de rechter top, voor het spoor naar links gaat naar het zadel
tussen de beide toppen. De linker is de hoofdtop.

 

 

image049image051

 

 

Ik voel me goed, en
loop een eind voor de groep uit. Conditie en acclimatisering zijn in orde; ik
heb er vertrouwen in.

 

 

image053image055

 

 

Terug in het huttenkamp
blijkt het gezellig druk te zijn, met muziek en een hoop senioren. ’s Avonds
stoppen we onszelf goed vol, want me moeten vroeg op voor de toppoging.

 

 

We gaan het eerste
stuk, tot 4600 m, met de pistenbully naar boven. Dat stuk hebben we tenslotte
al twee keer gelopen.

 

 

image057image059image061

 

 

image063image065image067

 

 

image069image002.jpg

 

 

Uiteindelijk viel het bereiken
van de top me mee. Het zwaarste was nog wel het file-lopen, zodat je niet je
eigen ritme en tempo kon aanhouden. Koud was het niet; toen de zon op kwam kon
de jas uit. Pas kort voor de top begon het te waaien, zodat de jas weer aan
moest. Maar handschoenen aan was nog steeds niet echt nodig, zoals je ziet.

 

 

De afdaling was wel
lang en zwaar. Ik durfde niet te rusten, omdat ik mijn knieën pijnlijk en stijf
voelde worden. Dus langzaam en met kleine stappen bijna 2000 hoogtemeters
omlaag.

 

 

 

 

Afijn, alles is prima
volgens plan verlopen, het weer zat mee en de groep was leuk.

 

 

Het hoogste toppunt is
gehaald. Volgens jaar de Mont Blanc de Courmayeur?

 

 

 

 

 

 

Terug